You are here:      Αρχική Ιστορία Γενικά
Γενικά

Ανατολικά του Ολύμπου βρίσκεται το όρος Όσσα ή Κίσαβος (σλάβ. кишаво βροχερός – киша = βροχή) με ψηλότερη κορυφή τον Προφήτης Ηλία και 1.978 μ. υψόμετρο. Κατά το μεσαίωνα το ανατολικό μέρος του βουνού ονομαζόταν και όρος των Κελλίων (ονομασία που χρησιμοποίησε και η Α. Κομνηνή στην «Αλεξιάδα») από την ύπαρξη μιας σημαντικής μοναστικής κοινότητας, η οποία ήκμασε από τον 10ο ως τον 12ο αιώνα και άρχισε να παρακμάζει στις αρχές του 14ου αιώνα. Το ορεινό σύμπλεγμα του Κισάβου χωρίζεται από τον Κάτω Όλυμπο από την κοιλάδα των Τεμπών και εκτείνεται από τις εκβολές του Πηνειού, με νοτιοδυτική κατεύθυνση, προς το όρος Μαυροβούνι και φυσική απόληξη το Πήλιο. Το βραχώδες δυτικό τμήμα του όρους που συνορεύει με την κοιλάδα των Τεμπών ονομάζονταν από τους αρχαίους και Ομόλιον όρος. Εδώ απαντώνται μικτά δάση καστανιάς, πλατάνων, κουμαριάς ενώ σε μεγαλύτερο υψόμετρο φύεται η οξιά και το έλατο. Η πλευρά που συνορεύει με το θεσσαλικό κάμπο είναι άδενδρη ενώ η ανατολική του πλευρά είναι κατάφυτη και καλύπτεται από δάση οξιάς, έλατου καστανιάς, φιλύρας, πλατάνου και κουμαριάς τα οποία κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα.

Η ανατολική Όσσα των Αρχαίων ήταν γνωστή ήδη από την απώτατη αρχαιότητα με κέντρο την αναφερόμενη για πρώτη φορά, από τον Όμηρο, Μελιβοία. Ο εύφορος τόπος με τις αμέτρητες πηγές και το ήπιο κλίμα, τα προϊόντα του και η θάλασσα δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την εδραίωση και εξέλιξη του πολιτισμού και της ακμής αυτής της περιοχής της αρχαίας Μαγνησίας. Ονομαστά υπήρξαν κατά την αρχαιότητα τα κρασιά της και τα κάστανα που διακινούνταν στα λιμάνια του Αιγαίου αλλά και πέραν αυτού από την πρώτη ήδη χιλιετία π. Χ..

Εδώ κατά τον Όμηρο βρίσκονταν το αρχαίο βασίλειο του Φιλοκτήτη ο οποίος πήρε μέρος με επτά πλοία και τριακόσιους πενήντα άνδρες στον Τρωικό πόλεμο. Όμως την πρώτη περιγραφή της περιοχής την οφείλουμε στον Ηρόδοτο από την αναφορά του στο ναυάγιο και την καταστροφή του στόλου του Ξέρξη, πριν από την ναυμαχία του Αρτεμίσιου.


Οι θησαυροί του Κισσάβου.

Μία διαχρονική σχέση του ορυκτού πλούτου με τον Ελληνικό πολιτισμό
Βασίλης Μέλφος
Δρ. Γεωλογίας, Α.Π.Θ.
melfosv@geo.auth.gr

Ειδικές γεωλογικές - αρχαιολογικές έρευνες εδώ και δεκαετίες έχουν δείξει ότι υπάρχει μία στενή και διαχρονική σχέση του ορυκτού πλούτου και του Ελληνικού πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή που στον ελληνικό χώρο αναπτύχθηκε η μεταλλουργία του χαλκού, του χρυσού και του αργύρου. Ούτε είναι τυχαίο ότι στην αρχαία Ελλάδα κατασκευάστηκαν αγάλματα όπως η Νίκη της Σαμοθράκης και η Αφροδίτη της Μήλου, καθώς και σημαντικότατα αρχιτεκτονικά θαύματα, μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως είναι ο Παρθενώνας από το μοναδικό ελληνικό λευκό μάρμαρο. Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας είναι τόσο ξεχωριστός αλλά και αστείρευτος. Σήμερα όμως λίγη σημασία του δίνουμε, λησμονώντας τα σημαντικά επιτεύγματα του παρελθόντος.

Είναι λοιπόν αδιαμφισβήτητο ότι ο Ελληνικός πολιτισμός στηρίχθηκε στους σημαντικούς ορυκτού πόρους που κρύβονται στο υπέδαφος της χώρας μας. Σήμερα θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μία σύντομη διαδρομή, ακολουθώντας τα βήματα αυτών που περπάτησαν στο μαγικό αυτό τόπο της Θεσσαλίας και θα σταθούμε ιδιαίτερα εκεί όπου ο άνθρωπος χρησιμοποίησε τον ορυκτό πλούτο για τις δραστηριότητές του και την επιβίωσή του, και γενικά όπου συνδέθηκε με την πολιτιστική του ταυτότητα.

[ Περισσότερα στο Επισυναπτόμενο αρχείο >>]